De toekomst van rap (deel II)

Dit is de tweede column in een reeks, waarin ik vooruitblik op de toekomst van rap. "Hiphop is dead" (Nas), "hiphop lives" (Krs One) en "time's running out" (Brand Nubian) zijn recente albumtitels, toch vermijd ik de rapduurzaamheidsdiscussie. In mijn glazen bol vraag ik me af hoe bepaalde aspecten van rap er later uit zullen zien. Dit maal vraag ik mij af welke doelgroep rap heeft als ik grijze haren heb.

Rap heeft in chronologische volgorde Afro-Amerikanen, Mexicanen, Europeanen en Afrikanen en de mainstream als doelgroep gehad. Van de blockparties in de 'Bronx' tot de bitch- en taalrijke videoclips van rijke rappers. Er is een lang pad bewandelt. Hiphop is dood,á omdat het over zijn hoogtepunt is geweest. Overal heeft het toch zijn invloed wel gehad? Op een reus na dan. Er is een land waar een miljard mensen wonen en waarvan toch niemand ÚÚná rapartiest kan noemen. Hoe kan het dat we zo'n gigantische afzetmarkt over het hoofd zien? Ergens snap ik het wel, de Chinezen ogen ook niet als krediet-waardige rappers met 1.60 m. Bovendien met een taal die klinkt alsof je je tong probeert in te slikken. Toch ben ik niet de eerste die het licht zag. Rza kwam al tot de optelsom van rap (stoer) + kung-fu (gevaarlijk) = geniale combinatie.

Wanneer ik incontinent ben zijn de Amerikanen niet meer zo belangrijk. De wereld wordt dan overspoelt met Chineze cinema, Chinees eten en natuurlijk de Chineze taal. Engels was eens voor iedereen een vreemde taal, dus Chinees kan net zo goed een wereldlijke taal worden. Het wordt immers ook al door een miljard kleine communistjes gesproken. Laten we tevens niet vergeten dat onze muziek protestmuziek is, van oorsprong dan. Van Peking tot Nanjing zullen er hangjongeren zijn in de 'echte' chinatowns die zich willen verzetten tegen de ouwe 'kameraden'. Wat wil je gan ni niang, gun dan, je lijkt op tong xing lian. Vast een zin die je dan vaak zal horen. Het beste aan onze gele vrienden nog, is dat ze God niet hoeven aan te spreken. Die interludes en tracks waarin ▄ber-Christelijke Amerikanen een religieuze boodschap overbrengen, frustreert mij al jaren. "Dank u God dat ik mag rappen over hoes en bitches", "wat moest ik zonder God?" en natuurlijk "God weet u het antwoord?", je kent de lines vast wel. China is echter sinds Mao Zedong officieel athe´stisch. Godzijdank.

Hiphop is dood? Voor een doelgroep misschien, maar er komt een ander voor in de plaats. Niet de minste. Rap was al oostwaarts gegaan om op te leven in Europa, nu zal ze arriveren in het verre oosten. Van old-skool, gangsta-rap en crunk naar Peking-, Cantonees- en Bami-rap. Mc Hu˘'s, Honda's en producten waarop "made in China, duhh" staat vullen de bladen. Het wordt denk ik tijd dat ik een 'leer-Chinees-dvd' ga halen.

Reacties


Plaats hier jouw reactie...