Waarom rappen leuk is

Twee weken geleden had ik na meditatie besloten om rechten te gaan studeren. Dat leek me logisch, een goede studie met goede toekomstperspectieven. Natuurlijk zou iedereen dat begrijpen. In mijn verse herinnering hoor ik nog de bemoedigende opmerkingen. ‘Rechten? Dat is toch niets voor jou?’ ‘Ik dacht dat je journalist wilde worden.’ ‘Ik dacht dat je leraar wilde worden’ ‘Ik dacht dat je ... euh wat was dat ook alweer dat je wilde worden?’ Journalist, nee, juridisch dienstverlener, nee, sorry, ik bedoel redacteur. Eerst wou ik mijn beslissing afwachten op de positieve reacties en die af te wegen met de afradende. Na een week heb ik dan ook de afradende tegen de andere afradende reacties afgewogen. Hieruit is de onverwachte conclusie gekomen dat het toch niet verstandig is om rechten te gaan studeren. Dat ik zo anders gezien werd dan ik verwacht had, had ik niet verwacht. Het komt erop neer dat mensen mij teveel een snotneus vinden voor een studie met theorieën die je moet aannemen. Ze hebben het niet zo gezegd, maar impliciet bedoelen ze het wel. Dat geeft niet, nu moet ik alleen wel mijn eigen begrafenisrede gaan schrijven, want niemand van jullie gaat nu nog iets over mij uitspreken. Straks vinden ze mij ook nog een stoner omdat ik elke minuut blow en dat ik een goede rapper ben die elke week wel een dope track op internet heeft gezet het afgelopen jaar óf dat ik een grote wietboer ben met een dozijn cannabis planten op mijn balkon van 3 m2. Wat ik me hierdoor besef is dat mijn beeld van anderen, ook niet per se correspondeert met het zelfbeeld van de betreffende persoon. En dat, mensen, is waarom journalistiek, schrijven en rappen zo leuk is. Het gaat over verhalen, over mensen, over hun keuzes, over hun beeld van de wereld. Verhalen die gehoord moeten worden, verhalen die ons inspireren. Zelfs het verhaal van de vrouw die ik laatst ontmoette en in alle mystieke bijgeloof, wetenschap zag. Haar kinderen waren nieuwe-tijds-kinderen die de poolshift tegen moesten houden, om te voorkomen dat buitenaardse wezens de macht over zouden nemen. Misschien zat ze niet in de vijfde dimensie en was ze ook daadwerkelijk gestoord, ze heeft wel een verhaal. Iets wat Mims had kunnen gebruiken tijdens het schrijven van ‘This is why I’m hot’ of Rihanna bij 'under my um-be-rella, ella, ella ey, under my umberella, ...' Wie echt van rappen houdt, herhaalt geen andere rappers. Die vertelt zijn eigen verhaal, zijn beeld van de wereld. In 2007 is er eigenlijk maar één rapper met heel veel verschillende namen.

Reacties


tof stukje Vos


Inderdaad tof gedaan ouwe hele vette dingen staan erin


Heel erg vet Vos, ben het er ook mee eens, dope geschreven. Dat ik zo anders gezien werd dan ik verwacht had, had ik niet verwacht. Lachte me slap om die zin haha.


En gelijk heb je!


haha dope vos props


ik wou deze titel eigenlijk veranderen naar waarom rap goed is maar dat lukt niet ofzo...


Plaats hier jouw reactie...